Geregisseerd door: Steven Spielberg Acteurs: Tom Cruise Datum: 06/07/2005 Genre: Science-Fiction Duurtijd: 116 minuten Land: Verenigde Staten Meer info op Cinenews
Schrijf nu je recensie voor deze soundtrack!
Start een discussie over deze soundtack in het Soundracks Forum
Recensies
Filmmuziek.be editor score: 6/10
Recensie van Wim Minne, ingevoerd op 2008-07-17 12:25:04, score: 8/10
2005 was het jaar van vele blockbusters: Star Wars 3, het einde van de saga kwam uit, ook nog een Harry Potter, en War Of The Worlds. En nog een paar andere, waarvan ik al ben vergeten waarover ze gingen. Wel, Star Wars was een hoogtepunt, Harry Potter was voor mij een teleurstelling, maar War Of The Worlds was een echte topper!! De fantastische film bood voor elk wat wils: vooral de apocalyptische scènes staan in het hoofd gegrift. Soms dreef Spielberg de spanning tot ongekende hoogten. En die zat in de kleinste dingen. Het geluid van de tripods bijvoorbeeld: effectief hoe griezelig ze klonken. Of de man in het huisje, of de tuin die de Aliens aanleggen op aarde. Het was niet alleen griezelig qua effecten, maar ook psychologisch, in feite.
War Of The Worlds was een remake van The War Of The Worlds, in 1953. Die film stond in de filmgeschiedenis bekend als de spectaculairste film ooit. Wel, ja, als je het in zijn tijdsgeest plaatst, en als je bedenkt dat ze het helemaal hebben moeten rooien zonder computers, blue screens, en wat nog allemaal, wel ja, dan was het inderdaad een spectaculaire film. Nu doen de special effects wat gedateerd aan, maar eigenlijk zijn ze nu nog tijdloos. Die film was gebaseerd op het boek van H.G. Wells, waarvan in de jaren 30 een historisch luisterspel werd gemaakt, door Orson Wells. Dat luisterspel klonk zo echt dat het een ware volksverhuizing op gang bracht, want mensen dachten namelijk echt dat er een invasie van aliens plaatsvond.
Orson Wells was er dus in geslaagd om met geluid het beangstigendste luisterspel ooit te maken. Nu, filmmuziek ligt niet in de buurt, maar toch... Tegenwoordig een film zonder muziek? Dan moet de film op zich al echt beangstigend zijn (Cloverfield). Wel, wie beter dan John Williams zou voor War Of The Worlds griezelige, angstaanjagende muziek kunnen maken? De proloog "Prologue" voldoet aan de verwachting. Het is filmmuziek die je in een soort van trance brengt. Het doet onwennig aan, mysterieus, en dan komt de verteller. Dat maakt het plaatje compleet. Williams drijft naar het einde toe de spanning op. Waardoor je eigenlijk al direct in het verhaal zit. Goed, dus de verwachtingen lopen op.
The Ferry Scene borduurt verder, en Williams laat dit echt compleet apocalyptisch klinken. Natuurlijk, want de Ferry scène is ook compleet apocalyptisch. Blazers, drums, het is een perfecte mix van instrumenten, en perfect geschreven muziek waardoor Williams het effect verkrijgt dat hij in alle waarschijnlijkheid wou bekomen: chaos, paniek, griezeligheid. Williams laat hier wederom zien dat hij toch één van de grootste componisten ooit is, want hij drijft tevens de spanning op, en in combinatie met de beelden zit je op het puntje van je stoel. Echt een waar genot. Toch ook weer niet lichtzinnig. En dit hoor je vooral in The Intersection Scene. Monotone muziek, maar echt doeltreffend, spannend, griezelig. Vooral héél donker, en zoals Arvid Fossen zei, dit is inderdaad één van zijn donkerste scores die hij heeft gemaakt. The Intersection Scene is in feite opgebouwd uit twee delen, het monotone deel, en het "muzikalere" deel. In dat tweede stuk overheersen dissonante klanken, maar Williams laat het toch nog goed klinken, waardoor je nooit de neiging hebt om het af te zetten, of niet meer te luisteren. In tegendeel, Williams kan je boeien, als en alleen als je de film hebt gezien, en je dus de muziek kunt situeren in de film. Dan is Williams zijn muziek als het ware een herbeleving van de film.
Dramatiek komt ook aan bod, Ray And Rachel. Droevig, maar nooit zo intens droevig als zijn vorige scores. Het is gevoelvol, maar daar eindigt het ook. En de laatste tracks zijn nooit echt meer zo spannend als het eerste gedeelte van de score. Williams presenteert in zijn The Reunion nog een leuke pianobegeleiding.
Dus Williams heeft hier een knap werk geleverd. Maar, als leek of zelfs als Die Hard fan van Williams, deze score is alleen maar goed als je de film gezien hebt. Je kan de muziek situeren. Want zoals Joris Hermy zegt, er is geen thema, dus de muziek is nergens op elkaar aansluitend, ze is niet bindend. En dat kan een score juist zo geweldig maken dat thema, maar aangezien het hier ontbreekt, en we hier niet spreken over één brok lichtzinnige muziek van de Maestro, is het sowieso beter dat men de film eerst gezien heeft. Natuurlijk, sommige kanten kan je gewoon niet ontkennen, zoals dat Williams hier heerlijk spannende muziek heeft afgeleverd. Maar dat feit is niet genoeg. Zoals Arvid Fossen ook zei, de muziek heeft een hele grote impact in de film. En eerst de muziek en dan de film, tjah, dan gaat die impact gewoonweg verloren. En juist dat element maakt van War Of The Worlds zo'n schitterende film: het is één van de meest woeste filmen ooit, die zowel psychologisch als met zijn special effects een grote indruk maakt. Spielberg maakte van deze film een apocalyptisch geheel. En dat maakt Williams muziek net zo goed, dat zijn muziek zo'n groot aandeel heeft in de film, maar toch op zekere hoogte onzichtbaar blijft.
Recensie van Arvid Fossen, ingevoerd op 2005-09-26 20:00:00, score: 6/10War of the Worlds is de nieuwste Science-Fiction film van Steven Spielberg, gebaseerd op het boek van H.G. Wells. Spielberg maakte met het budget van $135 miljoen een blockbuster van formaat. Voor het draaiboek kreeg hij daarbij de hulp van David Koepp, die al eerder de screenplay van Jurassic Park verzorgde. Het resultaat is naar mijn mening een geslaagde en verbluffende film. Wel werd het einde van de film fel bekritiseerd, maar zelfs dit vind ik achteraf gezien perfect passen binnen de stijl van Spielberg, al had hij iets meer moeite mogen doen om het duidelijker over te brengen.
Elke nieuwe film van Spielberg betekent nog steeds een nieuwe soundtrack van John Williams. Williams dankt zijn bekendheid aan zijn enorme epische scores, en elke keer hopen fans dan ook om nog meer van hetzelfde te krijgen. Met The War Of The Worlds blijven zij in de kou staan, want The War Of The Worlds is een van de meest donkere scores van Williams die ik tot nu toe hoorde. Het orkest brengt met veel koper, zware percussie, scherpe strijkers een zenuwslopende, beklemmende en griezelige soundtrack. Ook valt op hoe deze muziek minder als een orkestraal geheel is geschreven: in plaats van een ritmische score over de beelden heen te schrijven, gaat deze muziek veel meer op alle wendingen in de beelden inspelen. Dit geeft op cd een heel andere, en minder interessante luisterervaring. Appreciëren doe je deze soundtrack misschien pas na het zien van de film. Aan techniek en complexiteit ontbreekt het zeker niet in deze score, maar je moet al een echte Williams fan zijn om The War Of The Worlds ten volle kunnen smaken. Wel hoed af voor de impact van deze muziek in de film. Door de muziek werd immers pas echt chaos gecreëerd in de film. Chaos die vooral bekomen werd door de vele plotse wendingen en atonale effecten in de compositie. Ook zorgt de muziek mee voor de enorme suspense in de film. Spijtig dan weer is de magere uitwerking van thema’s voor de personages. Williams gebruikt hiervoor wat verdwaalde piano en strijkers, maar laat de thema’s nooit echt ontwikkelen.
The War Of The Worlds is muziek die te verbonden is met de film, en enkel in zijn context geapprecieerd zal worden. Op cd vallen de meeste tracks toch wat tegen.
Recensie van Thomas Visser, ingevoerd op 2009-02-07 16:45:24, score: 7/10Angstaanjagend. Beklemmend. Duister. Groots. Dat zijn termen die gelden voor Spielberg's adaptie van War of the Worlds. Door velen afgekraakt, door velen geprezen. Persoonlijk hoor ik bij de tweede categorie. De wijze waarop alleen Spielberg onze wereld in chaos laat vervallen, als Tripods (Buitenaarse voertuigen met geweldige geluidsinstallaties) deze wereld tot as verwerken en ons bloed gebruiken als brandstof is fantastisch.
John Williams was natuurlijk van de partij bij deze film. In het jaar waarin King Kong, Star wars Revenge of the Sith, The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe en Harry Potter and the Goblet of Fire duistere, doch kleurrijke scores afleverden, is War of the Worlds toch wel anders. Het ligt meer in het atonale straatje van Spielbergs eerdere Close Encounters of the Third Kind. Maar waar die film (en later E.T.) ons vertelde dat die buitenaardse wezens helemaal geen kwade bedoelingen hebben, in deze film beginnen ze zonder reden aan hun uitroeiing. Visuele pracht en praal ter vernietiging van de mens. John Williams schreef een score die door velen wordt gezien als pure underscore met enkele uitschietende blazers. Niets is minder waar.
Het is een advontuurlijke score geworden, duister van aard en bedoelt om de spanning op te bouwen tot een maximum. Hierbij horen we heel soms een aanloop tot Williams' Jaws, maar origineel blijft het altijd. De spanning wordt vooral opgevoerd door sterk slagspel, en veel lage blazers, en tel daarbij enkele strijkers en geluidseffecten bij op en je zit nerveus te luisteren naar deze score. The Ferry Scene en vooral the Intersection Scene zijn hier erg sterk in. Enkele Pompeuzere stukken, met inderdaad uitschietende blazers zijn te vinden in Escape From the Basket. Williams schreef misschien geen memorabele score, maar wel een erg effectieve, en vooral zenuwslopende.
Recensie van Joris Hermy (www.jorishermy.com), ingevoerd op 2005-07-16 18:39:42, score: 7/10War of the Worlds is een schoolvoorbeeld van hoe goed muziek kan werken in een film. John Williams doet precies wat van een goede componist verwacht wordt en zelfs meer...
Na een kleine 10 moeilijke beluisteringen van de OST zag ik de film en ik moet zeggen, ik was behoorlijk onder de indruk. Het tweede deel van de track 'intersection scene' bijvoorbeeld klinkt als gegoten op de verbluffende beelden. Ook de spaarzame viool-momenten ( de prangende ray and rachel-muziek die aangrijpender wordt per beluistering ) ondersteunen de film volledig. De orkestraties, ritmes en dissonante akkoorden zijn scherper, donkerder en agressiever dan ooit tevoren. Maar je kan er niet naast dat ze muzikaal een mijlpaal zal betekenen in Williams' carrière. Alleen al door het volledig wegblijven van een (hoofd)thema. Eenmaal je de film gezien hebt begrijp je volkomen waarom Spielberg en Williams gekozen hebben om geen hoofdthema te presenteren. De sfeer van de film is uiterst bevreemdend en door het gebruik van een herkenbaar thema zou ook deze sfeer verloren gegaan zijn. In de plaats daarvan krijgen we knappe underscore van een zéér hoog niveau met frisse geluiden, én ziedende motieven. Een erg robuuste Williams-score dus die zeker niet iedereen zal kunnen smaken. Dit is zo'n score die daadwerkelijk beter werkt in de film dan op cd. Maar de muziek op de film krijgt van mij gerust een 9/10! Na de donkerste scores uit Williams' carrière ( ROTS en WOTW ) volgt binnenkort 'Memoires of a Geisha'. De wereldvermaarde cellist Yo Yo Ma ( Seven Years in Tibet ) is al van de partij en deze score zal ongetwijfeld een terugkeren zijn naar een meer lyrische Williams... Voor de durvers!
Recensie van Mitchell Tijsen (http://www.jwfan.com/), ingevoerd op 2007-11-06 16:38:33, score: 9/10 Williams verzorgd de muziek van alle Spielberg films (op de Color Purple na dan) dus waarom deze ook niet?
In 2005 was deze film erg bekend, maar ondanks dat vond ik jammer genoeg de muziek in de film maar enkele keren opvallen wat natuurlijk erg jammer was omdat de muziek erg mooi was. De pracht van E.T. en Jurassic Park mag het dan wel niet hebben, al die strijkers en pauken doen erg goed hun woordje tijdens deze pracht Score van Williams. Het begin met de synthesysers valt erg goed bij mij in de smaak, ook de stem van Morgan Freeman past hier goed bij (erg rustig etc.) Overigens heeft Williams deze Score gecomponeerd terwijl er nog maar 3 rollen bekend waren en er dus nog lang géén film was. Daarom maakt dit alles het nog knapper omdat alles er toch bij past. Natuurlijk heeft hij later wel wat gezien maar de meeste dingen heeft hij bedacht zonder beelden van rennende mensen etc. Spielberg beschreef dit als ontzettend knap wat ook zo is want Spielberg was Williams in aan het lichten hoe het verhaal in elkaar zat toen Williams opeens zei:"Stop, ik weet genoeg". En dat bleek ook waneer het orkest ging spelen en alles goed bij de film paste. Deze Score is daarom ook niet een standaard Score met rustige nummers 1 liefdes thema en een actienummer, nee deze Score bevat echt goeie, enge en gewoon spannende muziek die me aan de film doet denken waneer ik de muziek weer eens hoor, en daar ging het toch immers om? Gewoon een Score waarvoor een 9 in de wieg is gelegd, John Williams kreeg hier ook een nominatie voor maar ook een verdiende oscar naar mijn mening! Een 9 nogmaals!
1. Prologue, Morgan Freeman (2:52)
2. The Ferry Scene (5:49)
3. Reaction the Country (3:24)
4. The Intersection Scene (4:13)
5. Ray and Rachel (2:41)
6. Escape from the City (3:49)
7. Probing the Basement (4:12)
8. Refugee Status (3:50)
9. The Attack on the Car (2:44)
10. The Seperation of the Family (2:36)
11. The Confrontation With Ogilvy (4:34)
12. The Return to Boston (4:29)
13. Escape from the Basket (9:21)
14. The Reunion, Morgan Freeman (3:16)
15. Epilogue (3:11)
Gothic Monsters, X-Ray Dog (Trailer) 'Suberterfuge 2', Immediate Music (Trailer) 'With Great Power', Immediate Music (Trailer) 'Nowhere to run', Klaus Badelt (Trailer) Narc (2003), Cliff Martinez (Film) Solaris (2002), Cliff Martinez (Film)
