|
Share on Facebook
Koop deze cd op bol.com: €18.99, Amazon.fr : €11.95, iTunes : €9,99 (of minder)
Koop de DVD van deze film op Bol.com:
DVD Village - Bryce Dallas Howard, Joaquin Phoenix & Adrien Brody: €9.99 (Op werkdagen voor 21.30 uur besteld, morgen in huis)
 | | Geregisseerd door: M. Night Shyamalan
Acteurs: Joaquin Phoenix, Sigourney Weaver, Adrien Brody, William Hurt, Bryce Dallas Howard, Judy Greer, Jayne Atkinson, Michael Pitt, Cherry Jones, Celia Weston, Brendan Gleeson, Fran Kranz
Datum: 25/08/2004 Genre: Horror Thriller
Duurtijd: 108 minuten Land: Verenigde Staten
Meer info op Cinenews |
Schrijf nu je recensie voor deze soundtrack!
Start een discussie over deze soundtack in het Soundracks Forum
|
Recensies
Filmmuziek.be editor score: 10/10
Recensie van Tom H., ingevoerd op 2007-02-03 16:31:27, score: 10/10
The Village van M. Night Shyamalan vertelt het geheimzinnige verhaal over enkele mensen die hebben besloten om zich terug te trekken uit de samenleving nadat elk van hen iets vreselijks is overkomen. Een groep ouderlingen neemt alle beslissingen en heeft de leiding in handen. Langzamer hand vervreemden de jongeren van de echte wereld en gevoed door een oud bijgeloof dat vertelt over wolfachtige monsters die de grens tussen beide werelden bewaken, vormen ze een dichte, geïsoleerde gemeenschap. Wanneer de jongen Lucius echter wordt neergestoken door de dorpsgek Noah, wil zijn blinde verloofde Ivy kost wat kost zijn leven redden. Geconfronteerd met de angsten voor het onbekende en het dreigende gevaar van psychologische demonen steekt ze het niemandsland over om in de echte wereld medicijnen te halen.
De regisseur weet opnieuw de spanning enorm goed te vatten en introduceert het gevoel van angst in een rurale, idyllische dorpsgemeenschap die een eigen donker en zwart verleden met zich meedraagt dat symbolisch wordt voorgesteld door een kist, die elke familie in zijn huis heeft opgeborgen en hen doet herinneren aan de slechtheid van de maatschappij. Naast deze mooie vergelijking, schetst Shyamalan ook een heerlijk spannende sfeer die de misschien wat veeleisende boodschap in een mystiek kleedje hult. Net als bij zijn vorige films, doet de regisseur beroep op het talent van James Newton Howard om de film van de nodige muziek te voorzien. Waar de score van de vorige films vooral de nadruk legde op elektronische muziek, combineert Howard deze keer de viool en piano en laat ze als het ware in dialoog treden met elkaar (wat dan weer symbool staat voor de relatie tussen Bryce en Noah). Vaste pianist Randy Kerber wordt bijgestaan door vioolvirtuoos Hilary Hahn. Aan de mixtafel zat Shawn Murphy en de orkestraties lagen in handen van Jeff Atmajian en Brad Dechter, kortom een sterteam dat garant staat voor een hoge kwaliteit.
Het resultaat is dan ook een pareltje van een soundtrack dat vreemd genoeg vooral tegenstand ondervond van enkele Christelijke conservatieve partijen die de film en de muziek afdeden als “duivelse verleiding” en “immorele, onfatsoenlijke vuiligheid”. Het kan de populariteit van de soundtrack enkel ten goede komen. Wat James Newton Howard voor deze score schreef, bereikt heel vlug het niveau van zijn eerdere hoogvlieger Snow Falling on Cedars. Ook op die soundtrack wordt gestreefd naar minimalistische muziek, gedragen door solomomenten voor de strijkers en een karige maar indrukwekkende begeleiding van het orkest. In The Village echter wordt de rol van de viool nog groter. Al bij de eerste minuten ontdek je de stille en hoopvolle kracht van het instrument dat een haast trieste en melancholische indruk achterlaat. Gelaagdheid wordt bereikt door lichte toetsen synthesizer, rustige, begeleidende violen en Hahn die schittert in haar imposante uithalen. “Noah Visits” is al een eerste hoogtepunt dat zijn vervolg krijgt in het zes minuten lange “What Are You Asking Me” waar viool en piano voor de eerste maal samensmelten en het hoofdthema naar voren wordt geschoven. Hoop en een tikkeltje duisternis en opgekropte angst, vooral door de toevoeging van de hoorn, schemeren doorheen de zachte melodie. Naar mijn mening heeft het iets herfstachtigs, de ideale muziek om te draaien op een miezerige en grijze dag wanneer bladeren de riolen verstoppen en de regen op je paraplu druppelt in het gezellige decor dat Cambridge of Oxford biedt. Heerlijk gewoon! “The Bad Colour” is geheel Howards donkere stijl die men kan herkennen uit soundtracks als “Signs” of The Sixth Sense. De kopers en de fluiten verweven zich moeiteloos met de zachte percussie die voortvloeit in een ostinaat voor de soloviool. De muziek is spannend en dreigend en heeft een ingehouden schoonheid. Naar het einde van het nummer toe, speelt de viool dan weer even een solorol in een triestige en melancholische reprise van het thema.
“Those We Don’t Speak of” presenteert opnieuw het monsterthema dat dreigend overkomt door veelvuldig gebruik van zware uithalen voor de strijkers, percussie en de kopersectie. Luidruchtige spanning maakt echter plaats voor een schitterende bijdrage van Hahn dat vreemd genoeg erg stil werd gemixt en zo in een te fel contrast komt te staan met het eerste deel van deze compositie. De minimalistische sequens voor piano en de tollende viool vormen het hoogtepunt van deze bijzondere bijdrage. “I Cannot See His Colour” en “Will You Help Me” zijn triestig en vol weemoed en beschrijven perfect het gevoel van de hartverscheurende scène wanneer Ivy Lucius terugvindt nadat hij is neergestoken. De muziek klinkt erg droevig, maar wordt nooit klef. Opmerkelijk is hier het ontbreken van de piano, wat opnieuw een hint is naar de symboliek van de beide instrumenten die de hoofdrolspelers voorstellen. Lucius is neer gemaaid en zodoende is de piano verdwenen. Erg knap! “Rituals” geeft een zoveelste statement van het thema weer en opnieuw springt vooral de dualiteit in het oog; de enerzijds weemoedige sfeer, anderzijds de dreiging die nooit ver weg lijkt te zijn. “The Gravel Road” is één van de hoogtepunten van deze soundtrack met een magistraal samenspel voor piano en viool. Tevens kan Hahn hier voluit gaan en haar virtuositeit tentoon spreiden in een eenvoudig gearrangeerde, maar beklijvende track die melodisch erg sterk is uitgewerkt en je naar adem doet snakken wanneer je de prachtige muziek aanhoort; hoopvol met een tikkeltje sentiment. Heerlijk gewoon!
“Race to Resting Rock” klinkt haast als een pastorale met de nadruk op houtblazers en violen. Het nummer baadt in een enorme rustige sfeer die de ondeugende streken van Ivy en Noah benadrukken wanneer alles nog koek en ei is. Heel wat spannender gaat het er aan toe in “The Forbidden Line” dat onrustig en typerend is voor Howards horrormuziek, een iets wat moeilijker muziek die zeker niet iedereen even hard weet te appreciëren. “The Vote” start met een reprise van de thema’s die voorkomen in “What Are You Asking Me”. Erna volgt een geheel andere uitwerking met de nadruk op langzame en doordachte solo’s voor Hahn, een vleugje koper en stijlvolle begeleiding van het orkest. Wat mij betreft opnieuw een hoogtepunt. “It Is Not Real” is thriller/horror ten top met ijzingwekkende percussies die Howard leent uit “Signs” en eerder te horen waren in “Those We Don’t Speak Of”. Vooral het einde is verrassend rustig voor houtblazers en viool in een heerlijk ritmische oefening. Knap! De cd eindigt wat ongelukkig met “The Shed Not To Be Used”. De muziek is erg geheimzinnig en zodoende stopt alles wat onverwachts zonder een hoogtepunt te hebben bereikt. Ik had liever nog de fenomenale “end credits” hier gezien.
De samenstellers van dit album hebben de chronologie van de muziek grondig door elkaar gehaald. Zodoende hebben we een schitterend begin, een middenstuk dat baadt in rust en vrede met hier en daar een droevige noot en eindigt in absolute mysterie. James Newton Howard schreef voor The Village één van de beste scores uit zijn carrière en het mag gezegd zijn, Hilary Hahn schittert in haar optreden en doet haar naam alle eer aan. Deze soundtrack is gewoon heerlijk om naar te luisteren, bereikt het hoge niveau van enkele andere pareltjes die Howard componeerde en is verplichte kost voor elke filmmuziekliefhebber. Duivels genot!
Lees ook de volgende recensies van Tom H.: Creation, Lesbian Vampire Killers, Hercules
Recensie van Marie-Lise Van Wassenhove, ingevoerd op 2005-04-29 00:00:31, score: 9/10
Gisteren heb ik dan eindelijk The Village kunnen zien. Ik had de muziek natuurlijk al een hele poos langer, en ik vond ze op zich al erg geslaagd, maar 'goede filmmuziek' wordt natuurlijk voor een groot deel bepaald door haar 'werking' in de film zef.
Ik was destijds niet naar The Village in de bioscoop gaan kijken omdat marketing de film vooral afspiegelde als horror, en dat is nu eenmaal een genre waar ik het minder voor heb (ik vond The Sixth Sense al te zenuwslopend). Achteraf heb ik er altijd enorme spijt van gehad, vooral toen ik dan de fantastische muziek van JN Howard hoorde. Ik was verrast door de diep - durf ik het zeggen? - 'romantische' vioolklanken. Ok, de soundtrack heeft ook zijn 'griezel'momenten, maar steeds worden deze afgewisseld door die zelfde melancholische viool.
Een kort overzicht van de tracks (ik ken de muziek nog niet zooo heel goed, dus hier vooral een eerste indruk) :
(1) Noah visits
Deze eerste track laat allerminst vermoeden dat de muziek hoort bij een zogenaamde Horror-film. De solo-viool brengt een emotionele melodie, op de achtergrond omkadert door de strijkers. Pas vanaf 1'29 wordt er langzaam een zekere spanning opgebouwd, om dan te eindigen op hard crescendo.
(2) What are you asking me?
Het hoofdthema van de film (Ivy's Thema?), eerst gebracht door de solo-viool en dan enkele seconde later onder begeleiding van strijkers en geleidelijk aan ook de rest van het orkest.
Als ik me goed herinner is dit in de film het moment waarop Ivy's vader aan de dokter vraagt of er echt niets te doen is voor de neergestoken Lucius.
Vanaf 2'13 begint opnieuw het opbouwen van de spanning (zoals bij (1) - 1'29) - ik ga de film nog eens goed moeten bekijken om te zien bij wat het hoort.
Hoofdthema en spanningsmotief volgen elkaar op.
(3) The Bad Color
En hier merken we dan duidelijk het griezelig moment. Vanaf 0'36 duikt opnieuw de viool op, die een 'haunting' (klinkt toch zo mooi in het Engels) melodie brengt. Rond 1'24 klinkt zacht een herhaling van het spanningsmotief. Strijkers gaan langzaam tot een bijna dissonant crescendo. Geniepig kruipt de spanning naar boven, om dan langzaam uit te deinen. De viool heeft opnieuw het laatste woord.
(4) Those we do not speak of
Een van mijn favoriete tracks.
Het begint zeer plots (Lucius vriend - ik ben zijn naam kwijt - ziet plots een gevreesd beest). Na enkele momenten van twijfel waarschuwt hij de dorpelingen door de bel te luiden (kort crescendo)
Meteen rent iedereen in paniek naar zijn/haar schuilkelder, om zich op tijd voor de beesten te kunnen verstoppen. (0'43-... Harde, drijvende percussie met dissonante klanken erboven op, snerpende koperblazers, ...)
Ook Ivy's familie wil onderduiken. Ivy wil echter blijven wachten op Lucius en blijft in de deuropening staan, haar hand blind voor zich uitgestoken. Een beest komt op haar af (2'04- ... De spanning wordt verder opgebouwd). Net voor het dier haar heeft, grijpt Lucius ineens uit het niets haar hand en sleurt haar weg van het gevaar. Samen duiken ze de kelder in. (2'38 - ... Fantastisch stukje muziek, met opnieuw het hoofdthema - Ivy beseft daar hoe belangrijk ze voor Lucius is ...)
(5) Will you help me?
Eenzame solo-viool, vanaf 2'47 bijgestaan door het orkest. Een tedere melodie (ik weet niet meer waar het hoort).Het fluitje bij 1'35 doet me wat denken aan Jones's The Dark Crystal.
(6) I Cannot See his Color
Nog een favouriet. Ivy gaat in paniek op zoek naar Lucius. De vooruitsnellende viool geeft echt perfect het gevoel van paniek weer (variant op de snelle viool in (3) ?.
(7) Rituals
Hetzelfde zachte begin als (1). Vanaf 1'30 klinkt een variant op (6).
(8) The Gravel Road
Prachtige versie van het hoofdthema door piano en viool. Het geeft een hoopvolle klank. Schitterend hoe de twee instrumenten elkaar afwisselen (wat eerst door piano wordt gespeeld wordt later door de viool hernomen en omgekeerd). Eerst speelt de piano het hoofdthema en de viool begeleidt met het spaningsmotief (of variant?).
Vanaf 3'45 klinkt dan duidelijker het spanningsmotief, in verschillende toonaarden. Er wordt opgebouwd naar een crescendo.
(9) Race to Resting Rock
Melancholisch intermezzo (mede door het gebruik van die fluit).
(10) The Forbidden Line
Het begint met de spanings-underscore (ook al in vele andere tracks te horen zoals (2) en (8). Vanaf 0'40 krijgt de muziek een dissonante en griezelige ondertoon die tot een plotse climax gaat. Hierachter wordt de griezelige underscore verdergezet. Strijkers (schelle violen, diepe bassen(en zelfs een harp?) bouwen mee de spanning op.
(11) The Vote
Het hoofdthema (net als in (2) - zelfde orkestratie). Tot 1'39 lopen de twee stukken ongeveer gelijk. Hier klinkt de muziek met minder spanning, maar 'vermoeiender' (de inwoners hebben hun les geleerd). Langzaam komt een nieuw thema motief steeds sterker op de voorgrond, dat dan plots wordt afgebroken. Er volgt een lange solo van de viool (variatie op het nieuwe thema??)
(12) It is not Real
Net als je denkt in slaap te vallen, nog een brok flinke spanning. Opnieuw muziek die al bij (4) te horen was.
De viool neemt het over maar moet dan ook plaats maken voor het orkest. Vanaf 1'47 horen we zachte vaianten op het hoofdthema en de beginmelodie van (1). Vanaf 2'03 klinkt opnieuw het spanningsmotief (in een variant).Vanaf ''03 variant op nieuwe thema uit (11) ??
(13) The Shed not to be used
kruiperige spanning-underscore (zoals einde in (2), en begin in (10)).
Raar om deze track als uitgeleide te zetten...
Ok, in enkele woorden dan : een fantastische score, met echt wel een thematische rijkdom.
Erg jammer dat JN Howard de Oscar dit jaar aan zijn neus voorbij zag gaan ...
Lees ook de volgende recensies van Marie-Lise Van Wassenhove: Into the Wild, Alice in Wonderland (2010), Harry Potter and the Goblet of Fire
Recensie van Wim Minne, ingevoerd op 2008-07-13 21:41:48, score: 10/10
Nu zijn The Happening (al dan niet) hoge toppen scheert in de cinemazalen, richtte ik de aandacht op vorig werk van Shyamalan en zijn huiscomponist, James Newton Howard, namelijk The Village. Deze film van 2004 wordt, na Lady In The Water beschouwd als het minst goede werk. "Minst" is in dit geval zeer relatief, want we spreken nog over een steengoede film.
En het handelsmerk van M. Night Shyamalan, het verrassende einde, is natuurlijk weer van de partij, al vond ik het in dit geval een afknapper.
James Newton Howard mocht wederom de muziek schrijven. En elke keer, echt ELKE KEER, doet hij je verstomd staan. Is het nu voor een science fiction film, Horrorfilm of thriller, hij flikt het hem toch elke keer weer. Mooie tracks, gesteund door piano en strijkers. En de spanning moet ook aanwezig zijn, en die is er.
In zijn eerste twee tracks laat hij horen waarom hij voor dit project is aangenomen. Noah Visits is een heerlijk stukje muziek, en dat naar het einde toe zich volledig open plooit. Typisch Newton Howard, maar een echt handelsmerk heeft hij niet, om te zeggen: dit is James Newton Howard. Een groot pluspunt hiervan is dat je niet snel op routine gaat draaien.
In "Those We Don't Speak Off" horen we spannende muziek. Maar als je The Happening al gehoord hebt, dan is dit veel minder spannend. The Happening staat bol van muziek die je haren overeind doet staan. In deze track is dat niet geval. Maar naar het einde toe horen we "vrolijke" muziek, muziek die in het verlengde van de vorige tracks ligt. Vrolijk is sterk uitgedrukt, maar ze is niet zo drukkend spannend als het begin van de Track.
Hierin horen we ook hoe belangrijk de strijkers zijn. Zij hebben de leiding op dit album, verzorgen zowat alles: de spanning, de sfeer van het dorp, de relatie tussen de dorpsbewoners, het personage van Bryce Howard Dallas, het blinde meisje. De muziek doet ook heel landelijk aan, het past perfect met het decor van de film. Howard laat dit perfect samensmelten met de beelden. Daardoor krijg je een schitterende harmonie van Film en Geluid. Heerlijk.
En de score blijft zo verder evolueren, met de wondermooie strijkers, de schitterende thema's, ...
Howard flikt het hem weer en laat duidelijk horen waarom hij zo vaak gevraagd wordt. Je zou hier een score kunnen verwachtten, zoals the Happening, die je kippenvel bezorgd, je zelfs schrik aanjaagt. Howard verrast en kiest voor iets snellere, maar melodieuzere muziek om het effect van de film over te brengen. Als je de film gezien hebt, je luistert naar de score, dan pas besef je dat The Village verre van spannend is. Zodra je weet hoe de vork in de steel zit, was, voor mij althans, de fun eraf. Maar ja, achteraf bezien, was dat eigenlijk nog zo'n slecht einde niet. Verrassend ( al dan niet tot ieders plezier) en in zekere zin ook gewaagd, maar ook verwarrend, door bepaalde elementen die nog opduiken.
Deze muziek is de perfecte combinatie van heerlijke, lyrische muziek, met heerlijke, donkere muziek. Niet zo zwaar als The Happening, maar verre van vederlicht.
Lees ook de volgende recensies van Wim Minne: Inception , God of War III, The Last Airbender
Recensie van Jesse van Amelsvoort, ingevoerd op 2007-12-01 14:22:32, score: 9/10
Regisseur M. Night Shyamalan brengt met The Village een vreemd verhaal, over een afgezonderde groep mensen. De groep leeft teruggetrokken en bemoeit zich niet met de samenleving. De situatie kan, zoals verwacht, niet worden behouden en de jeugd begint meer en meer minder te luisteren.
Voor de muziek werd Night Shyamalans vaste compagnon James Newton Howard gekozen. Hij wordt wel eens de opvolger genoemd van John Williams. De vraag is echter of het nodig is dat Williams een opvolger krijgt en, zo ja, of die persoon in Newton Howard gevonden kan worden. Newton Howard is een soort mix tussen de pompeuze, barokachtige Hans Zimmer en de wat minimalistische Williams. Voor de echte ‘purist’ valt dus te hopen dat er nog iemand op staat die meer Williams’ kant op gaat.
Newton Howard zet met The Village wel het beeld neer, dat hij de orkestraties van Williams aan kan. Twee solisten, Hilary Hahn op de viool en Randy Kerber op de piano, wekken een stijl die de kant op gaat van de grote werken van Williams. De twee solisten treden enkele keren in dialoog met elkaar, waarbij ze dan alle aandacht opeisen.
Na een wat voorzichtige proloog in “Noah Visits”, wordt in “What Are You Asking Me” wordt het hoofdthema gebracht, door de piano en viool in dialoog. Van de beginnummers brengt vooral “The Bad Color” (jammer dat het Amerikaans is) spanning met zich mee. Na deze introductie kan niet veel nieuws worden gezegd, behalve dat de score nooit ergens te wordt. “Those We Don’t Speak Of” presenteert een tweede (hoofd)thema, onheilspellender dan die, zoals gepresenteerd in “What Are You Asking Me”.
“The Gravel Road” is het hoogtepunt van de score, met een mooie dialoog tussen piano en viool, zoals zelfs Williams die niet schrijft. Op woestere momenten lijkt de muziek op die van Zimmer. Met The Village heeft James Newton Howard het niveau van ‘Snow Falling On Cedars’ gehaald.
Maar toch weet hij geen kant te kiezen: gaat hij voor de pompeuze Zimmerstijl, waarmee hij kennis heeft gemaakt in Batman Begins en welke hij weer gaat terugzien in The Dark Knight, of gaat hij de kant van Williams op? Zijn recente werk Blood Diamond is een typisch werk van Williams, in het feit dat er veelvuldig gebruik is gemaakt van etnische instrumenten, maar op de actiemomenten doet het wederom denken aan Zimmer. Sommigen zien hem zelfs de kant op gaan van Philip Glass, maar het is wel duidelijk dat hij dáár nooit zal komen.
Lees ook de volgende recensies van Jesse van Amelsvoort: The Curious Case of Benjamin Button, Shrek, Jumper
Recensie van Arvid Fossen, ingevoerd op 2004-08-28 20:00:00, score: 10/10
The Village over een kleine gemeenschap in Pennsylvania die ver afgelegen in de bossen een rustig leven leiden en door geheimzinnige wezens verhinderd wordt om de steden van Pennsylvania te bereiken. Met deze wezens bestaat er een overeenkomt dat zolang iedereen op zijn territorium blijft, er vrede tussen het dorp en heb kan blijven bestaan. Als een van de kinderen dit bestand schendt door het bos in te gaan, gebeuren er een serie van vreemde gebeurtenissen. De film is zeer geslaagd, heeft een sterke cast en dus zeker een aanrader om te gaan zien!
M. Night Shyamalan werkt al voor de vierde keer samen met James Newton Howard, na The Sixth Sense, Unbreakable en Signs. Voor elk van deze films met bovennatuurlijke thema’s was suspense ontzettend belangrijk en heeft de rol van de muziek een sterke greep op het slagen van het overbrengen van deze suspense. Deze onderhuidse spanning overbrengen is zowel voor cineast als componist een uitdaging. Met het recente Signs ging James Newton Howard in mijn waardering sterk vooruit, door zijn Hermannesque stijl in de muziek. In The Village gaat hij verder op deze manier. De openingsscène van de film zorgt alleen al voor kippenvel, de melodieën door de hele film heen zijn beklemmend, en samen met Shyamalan’s cinematografische stijl vormen ze een team dat doet denken aan de suspense thrillers van Hitchcock en componist Bernard Herrmann. In de orkestratie gebruikt Howard een constante laag van strijkers, aangevuld met hier en daar blazers. Uniek in deze score zijn de minimalistische viool solo’s van tiener talent Hilary Hahn, die met haar elegante stijl een beklemmend thema speelt, die soms even aan Philip’s Glass stijl doen denken. Deze viool solo’s vormen samen met de piano solo’s van Randy Kerber de rode draad doorheen de score. De sfeer is steeds mysterieus, het tempo blijft rustig, en al dit heeft een dromerig effect, wat de wereld in de film een surrealistisch tintje geeft. Knap is hoe het orkest sfeer geluiden imiteert van huilende dieren en wind. The Village is niet alleen technisch een knappe score, maar ook enorm boeiend om te beluisteren en zonder twijfel een van de beste soundtracks van dit jaar!
Lees ook de volgende recensies van Arvid Fossen: The Legend of Zorro, A History of Violence, Flightplan
>> Bekijk alle 14 Recensies voor The Village
Nummers
1. Noah Visits (2:35)
2. What Are You Asking Me? (6:01)
3. The Bad Color (3:57)
4. Those We Don't Speak Of (3:59)
5. Will You Help Me? (2:34)
6. I Cannot See His Color (1:31)
7. Rituals (2:01)
8. The Gravel Road (4:31)
9. Race to Resting Rock (1:16)
10. The Forbidden Line (2:17)
11. The Vote (6:03)
12. It Is Not Real (3:36)
13. The Shed Not to be Used (2:03)
Totale duurtijd: 42 minuten
Awards Oscars: Best Original Score (Genomineerd)
Trailers en andere De trailer van deze soundtrack bevat muziek uit:
Original Trailer Music, Synchronic Music (Trailer)
Haunted Dreams, Future World Music/Armen Hambar (Trailer)
Memento (2000), David Julyan (Film)
Alien³ (1992), Elliot Goldenthal (Film)
The Last Samurai (2003), Hans Zimmer (Film)
Taiko Hits, Simone Benyacar/Craig Stuart GArfinkle (liedje(s))
Suggesties
De beste symfonische soundtracks
         
Soundtracks uit de collectie: M. Night Shyhamalan Movies
      
|
Filmmuziek.be is Copyright © 1998-2010 by Arvid Fossen
|
(9.00/10)