In 2003 brachten de gebroers Coen de komische film
Intolerable Cruelty uit. Een film met top acteurs zoals George Clooney, Catherina Zeta Jones en Billy Bob Thornton in de hoofdrol. Het opzet van de film was dat Marylin Rexroth (Catherina Zeta Jones) huwde met rijke mannen om dan van hen te scheiden voor hun geld. Top advocaat Miles Massey, gespeeld door Clooney, is de gehaaide advocaat van dienst om Zeta Jones een smak geld te doen krijgen van haar rijke ex-man. Het noodlot slaat toe en Massey wordt verliefd op Marylin Rexroth maar zij kiest voor iemand anders. De film gaat van de ene wending naar de andere en als kijker raak je soms de draad kwijt. Een film van de Coen broertjes, die naar mijn mening, van een lagere kwaliteit is. Maar net zoals bij Fargo, Barton Fink en The Big Lebowski, deed Joel Coen terug beroep op componist
Carter Burwell. Bij deze film is de muzikale stijl van
Carter Burwell weer heel herkenbaar.
De muziek van
Carter Burwell staat op de soundtrack verspreid tussen verschillende songs. Dit album bevat maar 15 minuten muziek van
Carter Burwell en dat is net iets te kort. Nochtans is Intolerable Mambo een schot in de roos. Een opzwepend ritme gespeeld op de conga’s zet deze track in. Vanaf het moment dat de piano en de koperblazers invallen met het thema hoor je dat dit op en top Burwell is. Het thema is speels en zorgt onmiddellijk voor de juiste stemming. Dit wordt verder gezet in Hanky Panky Choo Choo. Het thema wordt gespeeld op de vibrafoon en langzaam maar zeker valt de percussie in om naar het einde toe de Choo Choo te hebben want het tempo wordt opgedreven, zoals bij een stoomtrein, naar een knallend einde. Een liefdesthema wordt geïntroduceerd in You Fascinate Me. De stijl van deze melodie deed mij sterk terug denken de muziek die Burwell geschreven heeft voor
Conspiracy Theory. Heather 2 Honymoon is een romantische track die zelfs begint met een doedelzak. Het liefdesthema bloeit helemaal open naar het einde toe van dit nummer. Love is Good opent met een mooie trompet solo welke overgaat naar de piano. De dreigende huwelijksbel in No More Working voorspelt niet veel goeds. Vibrafoon, saxofoon en contrabas zorgen verder voor de spanningsopbouw in dit nummer. Deze track wordt afgesloten met een jazzy orkestratie van het mambo thema. Fully Exposed brengt nog eens laatste keer het liefdesthema.
De liedjes op de soundtrack zijn een mengeling van zeer gekende songs zoals The Boxer van Simon and Garfunkel, Suspicious Minds van Elvis, If I only Knew gezongen door
Tom Jones. Feels so Good van Chuck Mangione is een bijna 10 minuten durende instrumentale song die evolueert van een rustige trompet solo naar een funky nummer. Verder vind je ook nog No Je Ne Regrette Rien van Edith Piaf terug op dit album.
Intolerable Cruelty is een leuk om te beluisteren als tussendoortje. De liedjes zijn leuke meezingers en de muziek van
Carter Burwell, met de Intolerable Mambo als hoogtepunt, is zeer geslaagd. De score werkt zeer goed in de film en op cd laat hij zich ook zeer vlot beluisteren. Het enige minpunt is dat de muziek van Burwell wat aan de korte kan is.
Lees ook de volgende recensies van Tim Horemans:
Dr. Seuss' Horton Hears a Who!,
The Kingdom,
Godzilla
