Geregisseerd door: David Yates Acteurs: Daniel Radcliffe, Emma Watson, Rupert Grint Datum: 11/07/2007 Genre: Familie, Fantastiek, Avontuur Duurtijd: 138 minuten Land: Verenigde Staten, Engeland Meer info op Cinenews
Schrijf nu je recensie voor deze soundtrack!
Start een discussie over deze soundtack in het Soundracks Forum
Recensies
Filmmuziek.be editor score: 8/10
Recensie van Tom H., ingevoerd op 2007-06-29 12:21:07, score: 8/10
De zomer van 2007 is in aantocht en het belooft een regenachtig en winderig seizoen te worden. Ideaal dus om met het hele gezin de bioscoop in te trekken waar de zomerblockbusters zich klaar maken om het publiek voor zich te winnen. Ook J.K Rowling's magische tovenaarswereld is weer kanshebber om de box office op zijn funderingen te doen schudden. Het vijfde deel van de Harry Potter-merchandise komt eraan en aangezien de toon al in 'The Prisoner of Azkaban' is gezet, belooft dit nieuwe deel nog meer donker en duister te zijn dan zijn voorgangers. Potter en zijn vrienden richten een verzetsvennootschap op om zich te kunnen verdedigen tegen de duistere tovenaarskunsten van Voldemort en zijn trawanten. Daarnaast verschijnt er een nieuw gezicht op Hogwarts met name ene Umbridge van het Ministry of Magic die het kennelijk niet zo op Potter heeft voorzien. Verder bevat deze nieuwe film uit de Warner Bros-stal alles wat je van een Potter-film gewend bent: spanning, actie, mysterie en nu in het laatste deel een opmerkelijk sparkeltje romantiek.
Voor de muziek werd gekozen voor de redelijk onbekende Nicolas Hooper. De man schreef vooral muziek voor enkele prestigieuze BBC-series en kan worden aanzien als het spiegelbeeld van die andere bekende componist George Fenton, hoewel beide mannen er een aparte stijl van componeren op na houden. Hooper gebruikte voor de opnames van de Harry Potter-film het London Chambre Orchestra en een veelkoppig koor om de boel op te fleuren. Opmerkelijk echter zijn de soms erg bijzondere orkestraties die hij placht te gebruiken. In de stijl van Gabriel lastname=Yared&lang=nl" Gabriel Yared's 'L'Avion' neemt Hooper glochenspiel, accordeon en andere vreemdsoortige percussie en snaarwerk ter hand om de underscore op te vullen. Een erg opmerkelijke nieuwigheid, hoewel het de stijl van Williams' xylofoon natuurlijk nastreeft.
Over Williams gesproken, het Hedwig Theme is natuurlijk weer van de partij en het moet gezegd zijn, veel minder dan verwacht. Hooper gebruikt het erg spaarzaam met hier en daar een lichte hint, niet meer dan dat. De componist toont bijna geen moeite om aansluiting te vinden bij de vorige scores. Hij negeert bijvoorbeeld de grandioze orkestraties voor groot orkest van Doyle en Williams en vertikt het om enkele mooie thema's die zijn Britse collega in de vorige film naar de voorgrond bracht te gebruiken. Voor- en tegenstanders kunnen zich dus weer plezieren in het discussiëren over het al dan niet gebruiken van thema's uit de vorige film. Persoonlijk had ik graag het Voldemort thema en het liefdesthema 'Harry in Winter', dat in de cut in 'The Goblet of Fire' bijna volledig sneuvelde, hebben teruggehoord. Helaas, het mocht niet baten. Hooper heeft er een eigen twist aan en komt origineel uit de hoek. Vraag blijft natuurlijk of dit wel zo'n goed idee is. Zoals reeds vele andere reviewers hebben opgemerkt, is de muziek van de Potter-franchise nu eenmaal al vastgelegd in het verleden en wie daarmee breekt kan ofwel worden bewonderd, maar veelal wordt men afgestraft. Ik vrees dat het laatste wel eens zou kunnen gebeuren met Hooper.
De componist zijn werk is zo verschillend dat het haast om een nieuwe dimensie gaat! De eerste cue op het album is al een volkomen verrassing. Het orkest dat een haast Ierse invloed krijgt, analoog aan Doyle’s “The Irish” in “The Quidditch World Cup” wordt bijgestaan daar loeiharde gitaren die bij het begin nog mooi met het orkest worden gemixt om te eindigen in een lawaai van jewelste. Pittig en verrassend en zeker niet slecht, hoewel het afwachten wordt welke beelden er bij worden getoond. Het nieuwe thema voor “Professor Umbridge” is verrassend lichtzinnig met glochenspiel en klarinet en tintelde strijkers. Hoewel erg Williams-esque moet worden toegegeven dat het de volheid van melodie mist die Williams er aan zou geven. Het klinkt een beetje burlesk en erg “British”, wat we Hooper natuurlijk kunnen vergeven. Een erg grote verrassing is het Hedwig’s Thema dat in “Another Story” naar voren komt. Williams’ typische xylofoon is vervangen door strijkers en piano en kantelt soms naar een kakofonie toe. Het geheel is wel tintelend en is die ene verwijzing die Hooper niet achterwege liet. De donkere kant van deze nieuwe Potter-film komt duidelijk naar voren in “Dementors in the Underpass”. Het koor mag voor de eerste keer zijn opwachting maken en wordt degelijk aangewend om het dreigende gevaar van de ‘ijskoude kus’ voor te stellen. Opmerkelijk is de korte duur van de track, een fenomeen dat zich voortzet doorheen de hele score. De muziek is erg fragmentarisch en boet daarom vaak in aan kracht, wat op zich wel jammer is want Hooper’s muziek is, hoewel erg verschillend, best aangenaam!
“Dumbledoor’s Army” is een nieuw thema en wat voor één. Het muziekstuk ademt een sfeer van vrijheid en ondeugendheid uit. Hooper bewijst hierbij dat hij wel degelijk fantastische thema’s kan creëren. De strijkers zijn speels, de hout- en kopers ademen een zekere wellust uit. Een leuk en mooi motiefje, zonder meer! Haast magisch. “The Hall of Prophecies” doorbreekt de gemoedelijke sfeer en werkt rond schichtige strijkers en een in crescendo lopende melodie. Het koorgedeelte aan het einde van de track is oppermachtig en schittert in zijn glorie. Possession is een erg sober en evocatief strijkwerk met een solo-cello en aanzwellende melodie aan het begin van het nummer dat in groot contrast staat met het tweede deel dat donker en haast minimaal wordt bezet. Een sterk staaltje van comparatief schrijven. “The Room of Requirements” is de muziek voor de scène waarin de geheime organisatie van Potter haar eerste stapjes zet in de “Defense against the Dark Art”. Het zes minuten durende muziekstuk is plezierige underscore zonder meer. Er valt echt niets op aan te merken.
“The Kiss” is het nieuwe liefdesthema en is maar gewoontjes, zeker als je het tegen Doyle’s thematiek plaats. De melodie is uiterst minimalistisch en bouwt nooit op tot een crescendo of een mooi, romantisch thema. Helaas schiet Hooper hier de bal serieus mis. Zelfs de “atmosferische” Newman-esque touch is hier niet aanwezig. Jammer! “A Journey to Hogwarts” is kalme en redelijk neutrale muziek en ook hier is een kleine verwijzing naar Williams’ muziek. “The Sirius Deception is spannende en mooi opbouwende muziek die garant staat voor een zekere spanning. Opnieuw zijn het de strijkers die zich doorheen de melodie werken, bijgestaan door lage kopers. Geheel uit chronologie staat dan “The Death of Sirius”. Het nummer begint met vlugge strijkers en niet al te speciale koorarrangementen om te eindigen in een hartverscheurende strijkers sectie. Al bij al een beetje clichématisch. De spanning wordt opnieuw opgebouwd door een klein aantal instrumenten. Hooper gebruikt nooit de grandeur van Doyle of Williams en behoudt vaak een minimalistische bezetting die de muziek soms wat aan kracht laat inboeten en dat is jammer want de melodieën op zich zijn meer dan de moeite waard.
Umbridge thema kan me al niet echt bekoren en deze nieuwe voorstelling in “Umbridge spoils a beautiful morning” is een beetje teleurstellend. Komisch enerzijds met aanzwellende strijkers anderzijds. Dualisme ten top. Niet echt mijn stijl. De stijlbreuk met “Darkness Takes Over” kan dan ook niet groter zijn! Een wel erg klassieke orkestratie die erg windachtig lijkt en al werd gebruikt in “Snowwhite and the Seven Dwarfs” is toch een beetje van een afknapper. Gelukkig maakt Hooper het weer goed in zijn laatste handvol cues. “The Ministry of Magic” is inderdaad echt magisch met een nare en weinig geruststellende twist. Heerlijk hoe die aanzwellende strijkers een soort van dubbel gevoel creëren. Erg knap hoewel niet echt origineel te noemen. Maar waarschijnlijk past het perfect bij het plaatje. “The Sacking of Trelawney” is een brok emotionaliteit. Mooie strijkers en zachte percussie op de achtergrond vormen de hoofdbrok van deze melodie. “Flight of the Order of the Phoenix” is heerlijk heroïsch maar verliest opnieuw zijn kracht door de onderbezetting. Het is een variatie op het “Dumbledore’s Army” thema en is heerlijk speels. Het laatste nummer op deze erg korte soundtrack, de cd klokt af iets onder het uur, is “Loved Ones and Leaving”, het emotionele einde met een korte en krachtige afsluiter. Mooi en erg rustig voor een finale!
Hiermee komen we aan de grootste kritiek over dit album. Omdat het niet chronologisch is opgedeeld, eindigt het album rustig, zonder een echt hoogtepunt te bereiken en verliest de cd veel van haar kracht. Daarnaast werd maar 52 minuten van de muziek vrijgemaakt wat betekend dat meer dan een uur van muziek niet luisterbaar is. Op de vorige albums waren de grote en prominente cues aanwezig maar deze keer ontbreekt er heel wat! Een schande van Atlantic en Warner!
De conclusie is erg moeilijk. Enerzijds weet Hooper te charmeren met een handvol magische cues en nieuwe ideeën die erg gemakkelijk in het gehoor liggen. Het koor dat in de vorige scores bijna steeds ontbrak wordt hier op en voorgrond geplaatst en creëert een erg heroïsche sfeer. Anderzijds vermijdt Hooper de pompeuze en grootse orkestraties waardoor zijn muziek soms erg slapjes naar voren komt. In de romantische scènes gebruikt de componist erg matige en oppervlakkige underscore die maar net de grens van het ordinaire overstijgt. Gelukkig beperkt dit zich tot een enkel schoonheidsfoutje. Harry Potter and the Order of the Phoenix is verrassend omdat het een totaal nieuwe weg in slaat, aansluiting probeert te vinden maar die mist en de luisteraar doet stilzitten met plotse vlagen van melodische schoonheid. Een gemixt gevoel dus over deze nieuwe Potter, maar heel zeker, Hooper bracht het er aardig van af en levert een degelijke score af. In het licht van de vorige scores vind ik het toch één van de mindere, maar al bij al blijft het goede muziek, zoveel is zeker.
Recensie van Thomas Visser, ingevoerd op 2007-06-29 16:38:54, score: 7/10Na John Williams, en Patrick Doyle werd er weer een nieuwe componist voor de Potter saga gevraagd. En die persoon was geen grote componist a la James Horner of Howard Shore, nee dat was Nicholas Hooper. Een componist die vooral bekend staat om zijn werk bij de televisiezender BBC, zoals Prime Suspects. De vergeleken met Williams en Doyle onervaren componist kreeg alle middelen die hij nodig had om deze vijfde Potter van muziek te voorzien. Resultaat? Breken met de traditie, minder bekende thema’s, maar wel iets meer variatie en magie.
Zo horen we in de eerste track, Fireworks, dat dit geen score is zoals de eerdere vier. Het is speels, en is goed gecomponeerd, maar ergens heb je het gevoel dat dit niet gaat komen. Al helemaal niet als de elektrische gitaat erbij komt. Een leuk en stoer effect, maar voor een Potter film misschien net iet te. Hooper herstelt echter in de tweede track, Proffesor Umbridge. Het is eigenlijk een soort wals, zoals we die ook al hoorden in enkele vorige Harry Potter scores. Deze is echter geheel origineel en bestaat uit snerpende strijkers, pompeuze balzers en ook het klokkenspel komt er aan te pas. Het geeft perfect het personage weer van Dorothea Omber, een vrouw die namens het Ministerie van Toverkunst langzaam Zweinstein overneem, en Harry Het leven zuur maakt. Ze ziet er poeslief uit maar is het meest gehate en zeer het meest irritante figuur in de Harry Potter wereld. Je hebt tijdens de film constant de neiging om op te staan en de vrouw te slaan. Dit nummer weergeeft perfect waarin Hooper goed is: een thema aan een onderwerp binden en dit precies bij de beelden laten kloppen. In Another Story volgt Hooper wel de traditie. Het nog altijd prachtige Hedwig's theme knalt uit je boxen compleet met harp, en gaat hierna over in een mooi stuk dat de eenzaamheid van Harry na wat er is gebeurd zien. Hierna ontstaat er een soort thema, wat te horen is tijdens een gesprek tussen Harry en Perkamentus. Het klinkt vastberaden, onheilspellend en dapper. Helaas is dit ongebruikt gebleven in The Half Blood Prince. Dementors in the Underpass begint heerlijk donker en onheilspellend. Als het mannenkoor opent horen we zelfs een lichtelijk gotische sound. Hooper heeft gewoonweg te weinig tijd om het koor te laten klinken zoals in The Prisoner of Azkaban. Het is dus net te minimalistisch.
Dumbledore’s Army is weer prachtig, en pakt die fantasie en grander die Williams in de score weefde. Een zacht en mooi, bijna lieflijk begin. Hierna gaan er strijkers uit je boxen klinken die heerlijk toewerken naar een van de mooiste Harry Potter thema's tot nu toe. Het voelt vertrouwd Williams, maar Hooper weet er zoveel van zichzelf in te verweven, zodat de muziek heerlijk zweverig blijft, en speelsheid en ook enigszins romantiek met zich meedraagt. The Hall of Prophecies begint sinister, op een akelig goede manier zelfs kalm. Iets later komt Hedwig’s Theme aanzetten, nog altijd zacht. De track transformeert in een nummer dat had kunnen thuishoren bij Batman Begins. Zachte dreiging zet voort, mond uit in een suspense nummer, waarin strijkers vrij spel krijgen: Lucius Malfidus, Bellatrix van Detta, Dolochov, Schouwer en Kwast zitten Harry en zijn vrienden op de hielen. Een sterke track die goed bij de beelden past. Posession is ongetwijfeld een van de sterkere tracks op het album. Het klinkt allemaal erg donker, sinister en ook erg emotioneel: Voldemort bezet Harry, en Perkamentus moet vol verdriet en machteloos toekijken hoe Harry psychisch wordt gemarteld. Strijkers krijgen vrij spel, en brengen een hoop emotie mee. The Room of Requirements is speels, mysterieus en gewoonweg magisch, dat zijn de perfecte woorden voor dit nummer. Een mannenkoor is er eerst aanwezig, niet dreigend maar mysterieus, en hierna word er diverse zachte tinkelende slaginstrumenten bijgehaald, en wordt het speelse thema iedere keer weer herhaald, en dit is verdomd leuk om te horen. Er worden nu meer instrumenten bijgehaald, en het begint allemaal wat haastiger, drastischer bijna te klinken. Het verliest weinig van zijn speelsheid. Na twee goede tracks is The Kiss een gemiste kans. Er is al veel over gezegd, maar laten we dan ook even eerlijk zijn, het is gewoon een slechte track, de slechtste van het album. Het word nergens romantisch, geen terugkeer van de prachtige thema's van Cho en Harry die ze kregen van Doyle. Nee jammer, maar helaas.
A journey to hogwarts is dan wel weer erg fijn om te horen. Na het hedwig's theme te hebben gehoord, is er een beetje een zielig, triest stuk te horen dat Harry's eenzaamheid goed benadrukt. Het hartverscheurende en prachtige thema van Sirius en Harry dat te horen was in deel drie, is getransformeerd goed uitgewerkt tot een mooi nieuw thema dat erg goed werkt bij de beelden, en goed de pijn die Harry en Sirius voelen weergeeft. het wordt gelukkig allemaal wat losser.The Sirius Deception heeft een donker begin, dat niet echt aanslaat en ook niet echt mooi is, maar gelukkig erg zacht te horen is in de film. De track is vrij zoutloos en mist gewoon wat pit, en zelfs het einde, waarin je ziet Hoe harry en zijn vrienden op de Terzielers over het terrein van Zweinstein vliegen haalt nooit het niveau van het latere track 17. Death of SiriusDuister, is te horen tijdens de finale, als Harry wordt gedwongen de profetie aan Lucius Malfidus te overhandigen, is het moeilijke, maar goed bijpassende muziek. Maar dan is er een moment stilte voor de storm, waarna misschien wel het sterkste stuk van de score te horen is: actiemuziek. Strijkers, drums,het mannenkoor, bassen alles wordt verzameld voor dit stuk: Ritmisch krijgen de strijkers en drums tegelijkertijd de ruimte, waarna er een geweldig stuk te horen is hoe de groepen elkaar bestrijden. Geweldig.
Na deze finale wordt de score een beetje op de automatische piloot gezet. Umbridge Spils a Beautful Morning en Darkness takes over zijn niet echte de moeite waard, maar The Ministry of Magic is dat wel weer. Pompeus begint het met blazers. Het werkt goed in de film, en is een favoriet van me. Na een softe inleiding volgt er een gelaagde opbouw naar het ministry theme, dat echte magie uitstraalt. Het is allemaal niet zo stijfjes, maar eerder speels, en toch groots. The Sacking of Trelawney is een heerlijk overdreven trieste track met heerlijk strijkwerk. Het wordt naar het einde toe emotioneel en erg mooi, als Harry probeert Perkamentus te bereiken, maar deze hem noodgedwongen negeert. Dramatisch einde, dat goed werkt en mooi te beluisteren is.
Maar hierna is het ook over met de pret. Deze score is ver van slecht, sterker nog, hij is zelfs goed. Het past misschien niet altijd bij de film, is soms wat over the top, maar is juist daarom leuker om te luisteren op cd. Hooper is niet zo trouw aan Williams als Doyle, maar als hij het doet, doet hij het goed (A Journey to Hogwarts, Another Story). De allergrootste kwaal in deze score is de minimale grens die niet gehaald wordt. Hooper moet werken aan zijn kwaliteiten die hij wél heeft. Niet bang zijn om de grote schaal aan te raken. Doyle en Williams maakte hun werken groots, en episch, en Hooper is veel te minimalistisch. Bovendien verdrinkt de score in de populariteit van de eerdere scores. En ja die waren zo goed dat dit eerder lijkt een video-game-score. Toch is het de moeite waard om deze cd te bezitten, en om zo af en toe eens op te zetten.
Recensie van Mitchell Tijsen (http://www.jwfan.com/), ingevoerd op 2008-06-05 16:55:41, score: 4/10Als ik een scorerelease zie ben ik meestal enthousiast. Maar dat kan ook anders zijn. Zo wist ik dat ik sowieso niet enthousiast kon zijn over de score van Harry Potter. Dit wist ik al vooraf. Dat komt omdat ik vind dat John Williams zijn werken stukken mooier waren, Patrick Doyle (een geweldige componist) wist zelfs Williams niet te evenaren. Dus ik had ook weinig vertrouwen in deze Britse onbekende componist. Vele mensen vonden het vreemd (met name ik zelf) dat een prachtige magische film door zo’n onbekende componist werd gecomponeerd.
Ik vond deze score werkelijk een drama. Als je mijn recensies bekijkt op deze site zie je ook wel dat ik niet heel kieskeurig ben maar dit vond ik toch echt wel vreselijk. Zo vind ik dat de stijl van Harry Potter helemaal niet meer bestaat. Williams wist precies de juiste instrumenten te gebruiken zoals de xylofoon maar Nicholas Hooper laat deze weer weg en maakt er zijn eigen draai aan. Doyle probeerde Williams na te doen wat (natuurlijk) niet kon en dat leidde helaas tot een slecht resultaat. Terwijl Hooper zich daar niets van aantrok (van de stijl van deel 1,2 & 3). Hij wilde andere instrumenten erin gooien met name wat klarinetten. Gelukkig hoorde we wel op sommige momenten de xylofoon weer maar of dat nou leuk was…nee!
Het begint allemaal bij track 1: Fireworks. Dit is een vreselijke track. Het deuntje is natuurlijk prachtige gecomponeerd maar dit hoort gewoon echt niet thuis in een Harry Potter film. Een andere film had leuk geweest, als je de film ook los hoort is het geweldige muziek maar voor Harry Potter? Het vreselijke vond ik nog wel van het nummer dat je die elektrische gitaar hoorde. Ik stond met mijn mond wagen wijd open, en dacht:’Is dit nou voor Harry Potter’. Gewoon té vreselijk. Track 2 is gelukkig wat beter en dat is de enige track die nog een beetje naar John Williams doet stappen. De leuke tingelende deuntjes maken de track wat speels en geven me toch een goed gevoel. Track 2 is een geslaagde track. Track 3 is ook mooi maar als je het vergelijkt met John Williams hoef je natuurlijk alleen maar je hoofd te schudden. Hij doet er wel een mooie aanloop naar en hij laat het thema uitbarsten maar daarna vaagt het weer weg. Natuurlijk was het in de film ook zo, dat begrijp ik… Track 4 is 1 van de ergste tracks op de score. Het Dementor Thema wat Williams geschreven had voor deel 3 was toch veel mooier. De mannenstemmen passen totaal niet in dit stukje en in de film stoorde ik me ook erg aan de muziek en dat komt niet zo vaak voor eerlijk gezegd. Track 5 is erg leuk maar niet voor Harry Potter (ik blijf het herhalen). Wat ik erger me zijn die klarinetten, gelukkig maken de violen wel meer goed…track 6 is overigens ook net als track 7 een serieus drama.
Track 6: The Hall of Prophesies Wel een aardige track maar ik had liever een Williams compositie gehoord net als bij alle andere tracks. Track 8 is weer een totaal andere track, in de film was dit natuurlijk een spannend moment, aan de muziek kan je namelijk veel hebben in de film. Maar Hooper schonk er geen aandacht (zo lijkt het) en hij maakt een thema wat vervelend word. Want om dat deuntje nou 1000 keer te herhalen lijkt mij overbodig. Een track waar de xylofoon wel aan bod komt maar of dat nou goed is? Het deuntje Die scène is leuk gedaan in de film maar de muziek had zeker wel beter gekund als dit. The Kiss is een muziekstuk waar ik in slaap bij val, meer weet ik er niet over te zeggen. Gelukkig is de volgende track beter maar dat komt alleen maar omdat je het Harry Potter theme weer hoort maar of je hem lang hoort:’Nee’… De tracks 11 en 12 zijn ook al erg storend, ik had gehoopt dat Hooper wat meer zou doen met deze tracks maar hij stelt me weer eens teleur, ze hadden echt een andere componist moeten nemen vind ik eigenlijk. Track 13 is weer een Williams track, tenminste daar heeft het wel weg van. Dit is samen met track 2 de mooiste track. Terwijl track 14 weer juist heel lelijk is. Maar er is 1 moment in deze track die ik prachtig vind, zelfs mooier dan sommige Williams tracks! En dat is het stukje waneer je in de film die krantenkoppen ziet in de film, dat vind ik prachtig. Hooper herhaalt wat mij betreft ook zijn deuntje veels te vaak, en dat laat hij nog maar eens horen in de volgende track (track 15). Ik word er een beetje gek van. Track 16 kan mij ook niet bekoren, terwijl track 17 dat weer wel kan. Maar als ik dan weer denk aan het Buckbeack Theme van John Williams dan stelt dit weer niets voor. De laatste track is prachtig gecomponeerd maar voor Harry Potter is het niet bedoelt…toch wel helaas. Het verpestte die laatste minuutjes in de film.
Van de laatste track kan ik zeggen dat je alleen maar even track 20 moet opzetten van Harry Potter and the Chamber of Secrets, dan hoor je wel een verschil. Het enige goeie wat Hooper uit deze score wist te halen waren de instrumenten die wel magische genoemd kunnen worden. Maar Williams wist er meer uit te halen zoals bijvoorbeeld de leuke deuntjes van de grote zaal en natuurlijk het zielige thema van Harry. Hij wist ook nog een mooi thema te verzinnen voor Voldemort. Patrick Doyle vergat dit theme net als Hooper ook en beide componisten gebruikte het thema (helaas) niet. Dit is jammer omdat het zo’n goed gecomponeerd stuk is. Veel kritiek van mij dus op deze score, de score op zichzelf is mooi maar dan denk je weer:’Oh ja, het is de filmmuziek voor Harry Potter’. Als ik Harry Potter muziek wil luisteren pak ik altijd deel 2, daarna deel 3, daarna deel 1 als het moet pak ik deel 4 erbij en als het echt niet anders kan deel 5. Ik heb deze score alleen gekocht omdat ik alle HP scores wil hebben. Aan deze score kon ik zeker niets speciaals ontdekken, en dan zeggen veel mensen dat dit de score van het jaar is! Ratatouille vind ik in ieder geval een stuk beter net als Pirates of the Caribbean. Deze staat bij mij ook als eerst alleen dan wel van onderaan gezien.
Het aller-aller-aller-aller-aller slechtste van regisseur David Yates niet had moeten goed rekenen was natuurlijk wel de eindmuziek. Zoals je op de score ook ziet is er geen eind…Geen: End Credits, geen Harry’s Wondrous World…helemaal niets. In plaats daarvan wilde ze het lekker makkelijk doen en pakte ze gewoon track 5 weer. Toen ik de bioscoopzaal uitliep ging ik met een zeer ontevreden gevoel naar huis, zowel de film als de muziek vielen mij tegen. De muziek nog erger dan film eerlijk gezegd. De muziek maakt een film, van deze muziek kan ik zeggen dat het de film niet versterkt maar verzakt. Helaas gaat Hooper ook deel 6 maken en daar ben ik al bang voor dat het hetzelfde gaat worden als deze. Jammer, echt heel jammer. Bij John Williams had ik namelijk nog vaak kippenvel als ik dat prachtige thema hoorde maar het enige wat Hooper erin heeft gebracht zijn de tracks: 5, 8 & 15. Dit zijn voor mij de enige aparte tracks. Terwijl Williams er toch veel meer had. Bij hem was zowat elke track wel anders en had elke tracks wel iets magisch over zich heen. Deze score was in mijn ogen té triest voor ogen. Mijn eerste onvoldoende op filmmuziek.be is bij deze geplaatst…
Recensie van Maurits Petri, ingevoerd op 2007-07-10 12:15:54, score: 9/10Harry Potter and the Order Of The Phoenix, eindelijk is het vijfde deel van Harry Potter in de bioscoop. Harry, Ron, Hermelien en Lord Voldemort zijn weer terug in dit zeer duistere deel van de meest succesvolle kinderboekschrijfster J.K. Rowling. Regisseur David Yates laat vooral Voldemort op een zeer duivelse manier intrede maken in de film en het is dan zeker geen kinderfilm meer te noemen!
De soundtrack voor de film werd gecomponeerd door de huiscomponist van de Britse zender BBC, Nicholas Hooper. Hij is ook producent van de muziek van ‘Walking With Dinosaurs’ geweest, de wereldwijd succesvolle serie over de gigantische beesten. En dan nu dus het grotere werk, een speelfilm. Waar Patrick Doyle soms de magie uit het oog verloor in The Goblet Of Fire, weet Hooper continu te fascineren. De begintitels worden voorzien van een nieuw thema. ‘Fireworks’ is dan gelijk een van de verrassende nummers van het album en heeft zeer veel weg van Tressure Island van James Newton Howard. Zelfs de elektrische gitaar komt er aan te pas (0:56) en doet je helemaal niet denken aan een film over Harry Potter. De track ‘Professor Umbridge’ heeft de allure van een track van John Williams. Betoverende en magische muziek doet je als luisteraar rechtop zitten in je stoel. Deze vrolijke track is leuk opgebouwd en eindigt in suspense. En dan gelukkig in de track ‘Another Story’ het lang verwachte Hedwig thema. Wat opvalt is dat dat thema hier voller en mooier dan ooit tevoren klinkt, helaas duurt de pret maar 40 seconden. Want underscore is wat de klok slaat de komende minuten van de track. Niet veel bijzonders. In ‘Dementors In The Underpass’ wordt goed duidelijk dat we het hier niet over een kinderfilmpje hebben. Mega enge filmmuziek, in combinatie met een laag zingend mannenkoor doet je sidderen en denken aan de beginscène met de ruimtewezens uit War Of The Worlds. Het moment wanneer er een toverspreuk wordt uitgesproken klinkt er een hemels mooi koor, wat voor die extra dimensie zorgt. Erg mooi gedaan! Even door naar ‘The Room Of Requirements’, deze track was al te horen op de website van het vijfde deel van Harry Potter en is wel een van de leukste tracks van het album. Een speeldoosje, een klarinetsolo, xylofoon en zachte strijkers zorgen voor een plezierige luisterervaring en een mierzoete track. ‘The Kiss’ is een van de romantische nummers en verder niet bijzonder te noemen. En dan eindelijk weer een keer het spaarzame schitterende thema van John Williams in de track ‘A Journey To Hogwarts’. Een zeer mooie track met veel emotie met als finale een accordeon. Al met al wederom een plezierige track om te beluisteren. Wat me opvalt aan deze soundtrack is de grote hoeveelheid suspense en spanning, die track voor track zeer uitgebalanceerd is. De afwisseling van suspense naar muziek wat in rustiger vaarwater geraakt, is de perfecte combinatie, zo blijkt. In ‘The Death Of Sirius’ weet Hooper weer slim gebruik te maken van het mannenkoor in een ongemakkelijke track, waar Sirius Black (de peetvader van Harry) overlijdt. Eerst de suspense, dan de actie….om vervolgens stomend tot rust te komen in een zeer emotioneel stuk, wat aangevuld wordt door een zachte vrouwelijke klaagzang. De laatste track ‘Loved Ones & Leaving’ geeft als klap op de vuurpijl het ‘happy ending gevoel’. En dat is maar goed ook, na de flinke dosis actie en suspsense. Nicholas Hooper levert met deze Harry Potter een zeer geslaagde soundtrack af, maar mist nog steeds de grandeur van de muziek van John Williams. Wel gaat Hooper verder dan Doyle en weet met verrassend gekozen instrumenten een leuke draai te geven. Betoverend en magisch is de muziek zeker te noemen. Wat ook een groot pluspunt is, is het gebruik van grootse (mannen)koren die op het juiste moment je de stuipen op het lijf jaagt. Hooper mag zeker blijven voor de volgende film!
+
- Betoverende en magische muziek, goed te beluisteren - Beter dan The Goblet Of Fire (Patrick Doyle)
-
- De muziek mist de grootse opzet en grandeur die John Williams wél wist te waarborgen
Beste tracks: - ‘The Room Of Requirements’ - ‘The Death Of Sirius’
Recensie van Wim Minne, ingevoerd op 2007-07-23 13:07:36, score: 7/10Wat eigenlijk een topzomer voor blockbusters moest worden, wordt eigenlijk een flopzomer. Shrek drie haalt het niveau niet eens van Shrek I en Shrek II, Pirates 3 was wel te pruimen, hoewel soms te overdreven, Die Hard 4.0 heeft als verhaallijn: zoveel mogelijk actie voorschotelen, en Harry Potter wordt hoelanger hoe minder magischer.
De eerste twee delen van Harry Potter stonden bol van de magie. Columbus (toen de allereerste regisseur en de enige die er twee heeft gemaakt) benadrukte zo'n beetje alles wat magisch was, hield zich strikt aan de boeken en ook aan de details. Deel 3 was een plotse veranderling van toon: duister, griezelig en al helemaal niet meer geschikt voor kinderen. Deel 4 probeerde terug te grijpen naar de magie van de eerste twee delen. Dat lukte niet helemaal, doordat het zo'n geweldadige plot kende : een toverschool toernooi, vechten tegen draken, zwemmen, en in een doolhof rondzwalpen om uiteindelijk tegen Voldemort te moeten vechten. Deel 5 is eigenlijk de minste van de Harry Potter reeks. Het boek staat bol van grappige details, en je hoopt echt die te zien, maar soms worden gewoon verhaallijnen verandert, dingens die niet echt kloppen bv. Waar de profetie aan Harry in het boek een zeer belangrijk onderdeel is, wordt hier nog niet eens een halve minuut aan gespendeerd. Dit heeft helaas met de wens van moeder J.K. Rowling te maken, die de plot zo waarheidsgetrouw wilt weergeven, waardoor te veel details verloren gaan. Ik ben benieuwd wat de zesde gaat brengen.
John Williams maakte met zijn eerste drie soundtracks voor HP best wel goede muziek. Hedwig's thema is het allerbekendste. Deel 4 werd gecomponeerd door de toen voor mij volslagen onbekende Patrick Doyle. Na deel 4 was ik echt wel weg van HP, want de muziek straalde de film uit: duister, maar toch magisch genoeg. (hoewel net niet magisch genoeg om aan deel I en twee te tippen)
Deel 5 slaagt mij echt wel tegen. Het magische gevoel ontbreekt in alles. Another Story komt er nog het dichtste bij, maar dat is ook echt wel het enige. The Kiss doet me niks en Fireworks vind ik gewoonweg een misbaksel, maar in de film komt het er toch nog iets geloofwaardiger uit. Maar niet alles aan deze soundtrack is slecht: Dementors in de Underpass vind ik zeer knap gedaan, en Hall Of Prophecies vind ik een zeer sterke knap. Flight Of The Order Of The Phoenix is een zeer leuke track, die in de film volledig tot zijn recht komt. Maar al deze tracks hebben een nadeel: veel te kort. En dat brengt ons bij het grootste probleem. De tracks die echt wel klasse bevatten, zijn veel te kort. Hall Of Prophecies mist een climax, en dat doet wat afbreuk aan de track. Andere zijn ook gewoon te flauw om naar te blijven luisteren zoals 'The Kiss'. Possesion vind ik toch het hoogtepunt van de soundtrack. Emotioneel genoeg om te blijven boeien, net zoals Loved Ones And Leaving: een waardige afsluiter voor een niet zo denderende soundtrack.
In vergelijking met deel 4 en I, II, en III, vind ik dit veruit de slechtste. Doyle slaagde erin om zijn tracks duister genoeg te laten klinken zonder filmbeelden. Williams slaagde erin om de magie te vatten die Harry Potter is. Hooper, jammer genoeg slaagt in beide maar voor de helft. Zeker geen slechte soundtrack, maar zeker géén meesterwerk.
1. Fireworks (1:51)
2. Professor Umbridge (2:37)
3. Another Story (2:43)
4. Dementors in the Underpass (1:47)
5. Dumbledore's Army (2:44)
6. The Hall of Prophecies (4:29)
7. Possession (3:22)
8. The Room of Requirements (6:11)
9. The Kiss (1:58)
10. A Journey to Hogwarts (2:56)
11. The Sirius Deception (2:38)
12. The Death of Sirius (4:00)
13. Umbridge Spoils a Beautiful Morning (2:42)
14. Darkness Takes Over (3:00)
15. The Ministry of Magic (2:50)
16. The Sacking of Trelawney (2:17)
17. Flight of the Order of the Phoenix (1:36)
18. Loved Ones & Leaving (3:16)
Final Flight (Instrumental), Position Music (Tom Salta) (Trailer) Out Of Time, AudioMachine (Trailer) Swordmakers Dungeon, Epic Score (Trailer) Divine Crusade, X-Ray Dog (Trailer) DNA Reactor (NC), Pfeifer Broz. Music (Trailer) The Realm Beyond, Brand X (Trailer)
