|
Recensies Alle recensies uitvouwen - Alle recensies dichtvouwen
 Recensie van Maurits Petri, ingevoerd op 2007-11-09 23:32:54, score: 10/10
Regisseur Martin Brest geeft 'De Dood' gestalte in de legendarisch mooie film Meet Joe Black, waarin niemand minder dan Brad Pitt de rol van de man met de zeis mag vertolken. Een imponerende film die zowel het mannelijke als het vrouwelijke publiek in beroering weet te krijgen. Thomas Newman weet niet alleen heden ten dage te verrassen met schitterende soundtracks. Dat deed hij al vele jaren hiervoor, ondere andere dus met Meet Joe Black. Terug redenerend horen we in het latere Angels in America hier en daar dingen terug uit Meet Joe Black. Newman weet ook met deze soundtrack te verrassen door al het hemelse samen te vatten in prachtige arrangementen. Afgewisseld met een vleugje intense spanning (voor bij de indringende scenes waarbij het karakter Anthony Hopkins in de ban is van De Dood) zorgt deze soundtrack voor derdegraads kippenvel en vliegt de tijd voorbij. 'Let's Face the Music and Dance' is een aangename afwisseling, waarbij we een instrumentale gala-versie horen van Frank Sinatra's megahit. Dromerige strijkers, een bloedmooi hoofdthema, gebruik van klarinetten en een groots orkest laat je zweven en grijpt je bij de keel. Het ruim 10 minuut durende nummer 'That Next Place' is misschien wel de meest magnifieke afsluiter die Thomas Newman ooit heeft gemaakt. De opbouwende strijkers bouwen het thema langzaam naar een fenomenale climax, maar tegelijktijd ook een zeer droevig einde. Niets meer dan lof over deze al wat oudere soundtrack die voor eeuwig in onze harten blijft. Klinkt wat zwaar gezegd, totdat je Meet Joe Black in je cd-speler doet. Deze cd behoort tot de absolute top-3 van Thomas Newman!
Lees ook de volgende recensies van Maurits Petri: Game of Thrones, The Hunger Games, Wrath of the Titans
Dit is een prachtige, rustige score van Thomas Newman. Op de pof gekocht en direct tevreden gesteld. Veel tracks bevatten (alt)violen die mysterieus sluimeren, tezamen met een vreemd hol (elektronisch?) geluid, echter nooit vervelend. Andere nummers zijn wat opener en klinken vrolijk of eerlijk, zoals Walkaway en Fifth Ave. (de laatste met een "stadse" energie). Peanut Butter Man klinkt zelfs lief. Maar bovenal zit er in deze soundtrack ook een volwassen romantiek die nooit op een Hollywood-manier romantisch wordt (glorieus), maar juist oprecht blijft en zelfs sensueel. De twee nummers (waarin eenzelfde gevoelige opbouw is) waarin dit vooral naar voren komt, zijn Whisper of a Thrill en Someone Else. Misschien zal een luisteraar de hierboven vermelde "Hollywood romantiek" wel enigszins ervaren in That Next Place, waarin er meerdere malen crescendos opduiken. Desalniettemin is deze score misschien wel Newmans beste, dankzij de serieuziteit der Romantiek.
Lees ook de volgende recensies van Wilco de Jong: Fright Night, Krull, Jaws 2
Meet Joe Black, een fascinerende film met als troef de sterke vertolkingen door Brad Pitt en Anthony Hopkins. De hele film heeft een ritme van onthaasting, ondanks dat de dood nabij is. De droom heeft muziek van Thomas Newman. De muziek voor een film als deze heeft voornamelijk underscore nodig, iets wat de muziek al te vaak saai en oninteressant doet worden. Zulke films zijn de sterkste troef van Thomas Newman. Geen andere componist weet de sfeer zo samen te vatten in de continue atmosfeer die hij creëert met zijn muziek. Meet Joe Black heeft enkele fascinerende thema's, in het genre van The Shawshank Redemption. Strijkers en Piano solo, maar op een totaal andere manier gebracht. De score van Meet Joe Black is muziek die zweeft, die tot denken aanzet. Na American Beauty en The Horse Whisperer vind ik dit zijn volgende beste score.
Lees ook de volgende recensies van Arvid Fossen: The Legend of Zorro, A History of Violence, Flightplan Recensie van Tom H., ingevoerd op 2008-03-05 14:15:18, score: 8/10
De dood is een iets waarmee we allemaal ooit mee zullen te maken krijgen. Soms is het een aanvaard einde, maar het kan evenzeer als een donderslag bij klare hemel aankomen. Het is dan ook even schrikken wanneer een miljardair Bill (Anthony Hopkins) opeens Pietje De Dood op zijn deurdrempel te zien krijgt. Gelukkig is Joe Black (Brad Pitt) een alleraardigst man en mag de zakenman nog enkele zaken rechtzetten en uitgebreid afscheid nemen van kinderen en familie voordat hij het hiernamaals betreedt. Ondertussen maakt Joe Black het dagelijkse leven mee van stervelingen, raakt verzot op peanut butter en raakt gefascineerd door de knappe dochter van Bill. Wanneer het bedrijf in malafide handen dreigt te vallen, gaan de poppen pas echt aan het dansen. Meet Joe Black beloofde een instant klassieker te worden. Hopkins en Pitt dragen de film en doen dit in alle soberheid, iets wat hen beiden siert en tot grote acteurs maakt. Voor de muziek werd gekozen voor Thomas Newman. Al vanaf de eerste noten van de soundtrack is de typerende stijl van Newman herkenbaar. De doeltreffende maar erg herkenbare orkestraties van vaste medewerker (en naamgenoot) Thomas Pasatieri maken het effect nog groter. De muziek voor de prent van Martin Brest zou een voorloper zijn van de schrijfselen die Newman realiseerde voor American Beauty van Sam Mendes en Pixars Finding Nemo. Newman spreidde een heleboel thema’s over de soundtrack. Het eerste prominente thema is het liefdesthema dat Newman introduceert in ‘Walkaway’. Het is een eenvoudige melodie die wordt gedragen door een solo houtblazer en zachte strijkers. De muziek is zeemzoet maar heeft tegelijkertijd een dramatisch karakter. Fans van Newman zullen vast een gelijkenis aantreffen tussen de melodie en het liefdesthema uit Red Corner. De melodie krijgt een reprise in ‘Cold Lamb Sandwich’ met een voortreffelijk samenspel van violen en ditmaal de hobo. Voor het eerst wordt het thema ook begeleid door piano die het nummer tot een typische Newman maakt. Een korte variatie op thema is dan weer te horen in ‘Death and Taxes’. Deze variatie zal nog een paar keer opduiken en zit verscholen in kleine motiefjes die Newman aan zijn compositie toevoegt. Een volle, orkestrale reprise is terug te vinden in het hoogtepunt van dit album: ‘That Next Place’. Een tweede thema is dat van Joe Black en wordt getypeerd door vreemde synthesizers en hoge strijkers. Een referentie met de muziek voor American Beauty is hier vlug gemaakt. De piano rond 1’20 is dan weer een verwijzing naar Road to Perdition. ‘Peanut Butter Man’ borduurt verder op het vorige thema en wordt aangevuld met tollende belletjes, een interessante solo voor klarinet, staccatospelende strijkers en bombastische akkoorden op de piano. ‘Sorry for Nothing’ en ‘Mr. Bad News’ spelen met dezelfde minimalistische technieken en bieden een interessante luisterervaring hoewel de score hier weinig melodisch klinkt. Een laatste prominent thema is dat voor Bill dat wordt aangereikt in ‘Whisper of a Thrill’ en wordt uitgebreid in ‘Someone Else’. Het thema is geënt op een rijke strijkersectie die een haast treurige maar zware melodie brengt. Opnieuw is het een typische Thomas Newman track met zware uithalen voor de violen en interessante contrastwerking met de koperblazers die onopvallend de melodie gaan overheersen. Tenslotte is het opvallende thema uit ‘Everywhere Freesia’ hernomen in ‘Fifth Avenue’. Het is een vreemde track met een opmerkelijk vrolijk ritme dat wordt gedragen door de klarinetten. Opmerkelijk zijn ook de orkestrale arrangementen voor enkele Oldies die doorheen het album zijn gebruikt. Het hoogtepunt is toch de instrumentale versie van ‘What a Wonderful World van Armstrong dat een hemelse strijkerpassage meekrijgt die heerlijk klinkt in de orkestrale uitbarsting aan het einde, voordat de piano in een erg mooie reprise het refrein herhaalt. Maar ook ‘Cheek to Cheek’ en ‘Let’s Face the Music and Dance’ zijn echt knap gearrangeerde muziekstukken zonder meer. Ook het opvallende ‘Somewhere Over the Rainbow’ is bijzonder en best knap gearrangeerd met gitaar en Latino invloeden. Zoals al eerder vermeldt is het hoogtepunt van het album ‘That Next Place’. Newman gebruikt zijn meest melodische thema’s en voegt ze samen tot een orkestrale suite om u tegen te zeggen die maar liefst tien minuten duurt en het ene kippenvelmoment na het andere inleid in de eerst helft van de cue. Daarna transformeert het nummer in nogal banale underscore die niet echt weet te boeien. Dit is dan ook het nadeel van dit album. Hoewel Newman een heel resem thema’s heeft uitgewerkt en talloze variaties verzint die op zich boeiend zijn om te bestuderen, zijn de meeste van de muziekstukken die hij componeerde louter underscore. Enkel de laatste score track biedt echt boeiende arrangementen. Meet Joe Black is dus een album geworden die je gemakkelijk kan appreciëren voor een paar innemende cues, maar soms al vlug de neiging vertoont om te gaan vervelen. Een zelfde thematische uitwerking zou heel wat meer stof doen opwaaien voor “Angels In America” die als een van de beste composities wordt beschouwd door menig filmcriticus. De soundtrack voor Meet Joe Black koop je om verschillende redenen. Eerst en vooral is er het mooie liefdesthema. Ten tweede is er de orkestrale pracht van ‘That Next Place’. Ten slotte schaf je deze cd aan omdat je een Newman fan bent of de film tot treurnis toe hebt bekeken en weg bent van de hele romantische rotzooi die je naar het hoofd wordt geslingerd. Hoe dan ook blijft dit een typisch Newman product die in de jaren die volgde zeker navolging kreeg in veel betere composities dan die voor deze film. En toch weet de muziek te charmeren en is het een hele uitdaging om de verschillende thema’s en motiefjes terug te vinden die Newman doorheen zijn compositie heeft verweven. Al bij al is deze soundtrack een aangename luisterervaring zonder veel ergernis. Een must have voor Thomas Newman en de liefhebbers van zeemzoeterige verhaaltjes, maar optioneel wanneer je als filmmuziekfan al meerdere, recentere Newman-scores hebt verzameld!
Lees ook de volgende recensies van Tom H.: Never Let Me Go, Adam, Creation
Meet Joe Black is één van de beste, zo niet DE beste score van Thomas Newman. Angels In America bevat nog mooiere stukken, maar die score bevat ook veel minder plezierige stukken en dat is bij Meet Joe Black niet het geval. Ik ben geen groot fan van Thomas Newman, waarschijnlijk ligt dat aan de geheel andere opbouw van zijn muziek, maar van Meet Joe Black kan ik zeker genieten. Het eerste hoogtepunt is de tweede track ‘everywhere freesia’, een erg typisch Newman stuk waarin enkele (strijk)instrumenten heel erg gestroomlijnd op elkaar inspelen, gefragmenteerd in herhaling vallen en waarbij pauzes geen ongeringe rol spelen. Een tweede hoogtepunt vind ik de track ‘whisper of a thrill’, wederom typisch Newman. In het stuk wordt een vaker terugkomend thema gepresenteerd en bevat verder prachtig intimistisch pianospel en hobo. Andere hoogtepunten zijn de erg Rachel Portman-achtige negende track en de zeventiende track waarin het hoofdthema een climax bereikt. Maar het hoogtepunt der hoogtepunten is toch de negentiende track met zijn prachtige climaxen en rustgevende pianospel. Werkelijk verheven. Verder kan ik de tracks ‘a wonderful world’ (een instrumentale versie) en ‘somewhere over the rainbow/wonderful world’ (akoestische gitaar met solozang) wel waarderen. Een Newman topper.
Lees ook de volgende recensies van Joris Kessels: Zaïna, cavalière de l'Atlas, Troy, Zozo
Hier zien we (horen we...) Newman met z'n stijl waar hij op z'n best naar voor komt: complexe harmonische stukken voor vooral veel strijkers die perfect bij de film past, een prachtig thema ook. In principe zou je de cd al moeten kopen voor het laatste nummer (van de score), want dit is het hoogtepunt van de hele compositie. Newman is heel goed in minimalistische muziek maar soundtracks als deze mag je toch niet laten voorbijgaan.
Lees ook de volgende recensies van Peter Van Riet: The Weather Man, Largo Winch, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert FordNummers
1. Yes (2:05)
2. Everywhere Freesia (1:45)
3. Walkaway (1:52)
4. Meet Joe Black (1:44)
5. Peanut Butter Man (1:43)
6. Whisper of a Thrill (5:43)
7. Cheek to Cheek (1:25)
8. Cold Lamb Sandwich (1:44)
9. Fifth Ave. (1:12)
10. A Frequent Thing (0:55)
11. Death and Taxes (1:17)
12. Served Its Purpose (1:12)
13. Sorry for Nothing (0:47)
14. Mr. Bad News (1:37)
15. Let's Face the Music and Dance (1:23)
16. The Question (1:25)
17. Someone Else (5:19)
18. What a Wonderful World (3:28)
19. That Next Place (10:10)
20. Somewhere Over the Rainbow/What a Wonderful World (4:53)
Totale duurtijd: 51 minuten
Trailers en andere De muziek van deze soundtrack werd gebruikt in:
Man on Fire (Trailer)
De trailer van deze soundtrack bevat muziek uit:
No Man's Land, David Holmes (liedje(s))
The Quest (1996), Randy Edelman (Film)
Apollo 13 (1995), James Horner (Film)
Emma (1996), Rachel Portman (Film)
Scent of a Woman (1993), Thomas Newman (Film)
|
(9.33/10)
